europa

Europa zasnęła, upijała się i pasła, a w jej wnętrznościach powoli rosła choroba. Każdy ma żonę, dziecko i kredyt, czemu miałby myśleć o wielkich sprawach i teoriach spiskowych?

Na pewno byłoby fajnie, gdyby obywatele przejmowali się wyborami do europarlamentu. Byłby to optymistyczny zwiastun nadziei na zmiany dla nich samych – nie tylko zapowiedź 51 poselskich karier. Wybrańcy 20 procent narodu sikają po nogach ze szczęścia i trudno im się dziwić. 80 procent narodu poszło na piwko – pobiadolić, ewentualnie omówić mecz Realu z Atletico. Mecz europejski. Dobre i to. Ale im się dziwię.

Dla mnie Europa to nie są ładnie podświetlone mosty, wygadani kandydaci w zgrabnych garniaczkach ani płatne autostrady, podzielone dla ułatwienia na 25-centymetrowe kawałki. Dla mnie „Europa”, chełpiąca się od zawsze dziedzictwem kulturowym i wyższością nad resztą kontynentów, to w obecnej postaci koszmarna wiocha, gdzie głupie baby nie wiedzą, jak zabezpieczyć się przed ciążą, ale wiedzą, gdzie zakopać niechciane dzieci.

Jesteśmy coraz mniej szczerzy w relacjach międzyludzkich. My Europa, bogatsza, wiecznie zapracowana i zestresowana część świata. Takie są moje odczucia, ilekroć wracam z dalekiej podróży. A szczery uśmiech, nawet ten odsłaniający krzywe uzębienie, jest nie tylko najzdrowszy, ale i najpiękniejszy. Będę go wciąż poszukiwać na ulicach.