celebrytka

Ciężki jest żywot rodzimego celebryty. Nie piszę tego z ironią. Polski świat showbiznesu to żaden ocean. Raczej śmiechu wart stawik. Na domiar złego panuje w nim przesyt.

Czasem można odnieść wrażenie, że ciąża i macierzyństwo przemieniają kobietę w jakąś przedziwną kreaturę, która rządzi się innymi prawami niż reszta świata, lub raczej – inne prawa zaczynają rządzić nią. Brzuch i dziecko to strażnicy przyzwoitości, a delikwentka ma chodzić po świecie zapięta pod szyję lub chować się za stertą pampersów. Męczeński wizerunek matki (któremu przeczy nakaz emancypacji i przedsiębiorczości), drażni mnie od dawna.

„Tell me who you are” – pytanie wyśpiewane kiedyś przez CKOD powraca jak bumerang, lecz polscy mikrocelebryci zręcznie się uchylają, żeby nie oberwać tym groźnym orężem w puste łebki. Z żalem stwierdzam, że berło manii wielkości dzierżą w naszym kraju dziewczyny. Berło zidiocenia również.