anorektyczka

Kim jest Ana? Gdzie mieszka, co robi? Czy Ana to zbuntowana nastolatka? „Ana to ja, ja to Ana” pisze jedna z dziewczyn. Anoreksja została spersonifikowana. Nazwanie choroby imieniem nastolatki daje wrażenie poskromienia jej. To dlatego dziewczyny nazywają jadłowstręt Aną. A może po prostu łatwiej napisać „żyję z Aną”, niż przyznać się do choroby o podłożu psychicznym, nerwowym?

Widziałam mnóstwo osób płci obojga i w różnym wieku, bez ubrania i ze znaczącą nadwagą. I twierdzę, że trzeba by zawrócić Nil kijem, by widoki te uznać za piękne. Przykro mi. Nie dostrzegam piękna w zwisach nad kolanami, zwałach brzucha zasłaniających genitalia, monstrualnych piersiach (także u mężczyzn) czy galaretowatych, tłustych ramionach. Nie widzę go i już! Jest dla mnie w otyłości coś pospolitego i nieeleganckiego – a szczególnie w gigantycznych, wyeksponowanych pupach i biustach.