akceptacja

Jestem bardzo późnym dzieckiem, oboje rodzice są po sześćdziesiątce, siedzą w domu na emeryturach, narzekają już tylko na choroby, to ich cała aktywność. Ja mam dopiero 19 lat. Kocham ich, pomagam, wspieram, pomimo że zawsze byli dla mnie surowi. Trzymali mnie krótko z troski. Sprzątam, gotuję, robię zakupy, oni nie robią nic. Mam teraz chłopaka z osiedla, którego oni w ogóle nie akceptują!

Ciągle staram się być lepsza, pracuję nad sobą. W pracy nigdy nie nawalam. Jako żona jestem wyrozumiała, jako mama staram się być opanowana. Choć czasem szlag mnie trafia. Wiem, że nie każdy od siebie tyle wymaga, że ludzie sobie po prostu żyją i akceptują siebie takimi, jakimi są. A ja nie potrafię. Męczy mnie to. Co robić?